Welkom op de site,

 

Beste, lezers , lees vrienden en  vriendinnen,
​Weer een aanslag maar nu in Londen (GB) en vandaag ook de herdenkingen van de aanslagen in Brussel
Weer een stukje onrust en leed. Toch effe tijd voor het volgende:
De 13e blog van 2017  geschreven  De zeven heerlijkheden. Over hoe mensen met elkaar om kunnen gaan.

De nieuwe blog is het resultaat van onze bedenkingen. 
Wil je hier zelf iets over vertellen dat kan.
Bel of mail als je FtoF of op een andere manier contact wil.
Nieuwe onderwerpen altijd welkom. 

Liefs en groeten,
Cor en Gerda Neleman                   

SCROLL naar beneden voor de nieuwste BLOGS en meer informatie.

Gebruik het eerst het contact formulier  of  cor.neleman@corneleman.nl  voor het aanmelden op de SITE. 

Teksten en blogs schrijven of beantwoorden vind ik leuk.  Maar niet op alles kan ik reageren. (Voor mij geldt nog steeds de BIG, WGBO en ben ik gebonden aan mijn zwijgplicht.)
Als iets bij een behandelaar of medicus thuis hoort of veel te veel privé zijn mag of kan ik niet reageren. Hoogstens door verwijzen.
Ik reageer ook niet op aantoonbare onwaarheden of beschimpingen/ scheldpartijen. Daar kan ik weinig mee.
Hoogstens bewaren en zo nodig aangifte doen. Te samen met vrienden, collega's en patiënten proberen we toch iets goed van te maken. Ik verwijs naar de voorwaarden als je gebruik wil maken van de site. Niemand is perfect , ik ook niet. Verwacht dat dan ook niet. Ook niet tav de Nederlandse taal.  Zonder hulp bij het schrijven en redigeren van blogs en boeken zou ik het niet voor elkaar krijgen. Samen met andere iets doen kan je een heel eind komen. 
Lezers geven nog altijd input. Ook van hen zelf zijn stukjes of blogs mogelijk. Recent een ingezonden brief.

De zeven heerlijkheden, Goed of fout?

Het benoemen van zeven heerlijkheden is iets meer dan zomaar je mening geven.
Het is meer dan het zijn van een meningenfabriek. Natuurlijk zal ik het van uitleg voorzien.
Voor hen die zich aangesproken voelen. Ik zou zeggen trek de pump ( schoen ) aan en kijk of het past.
Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen; Ik heb nog nooit tijdens een gesprek zomaar iemand weg gezet omdat er onverwachts iets belangrijkers was of binnen kwam.
Ook heb ik om die reden nooit een telefoongesprek of in een chat/mail midden in een zin afgebroken.

Dwingende gedachten

Er wordt heel wat gepraat over loslaten. Loslaten van emoties, loslaten van gedachten, loslaten van het materiële in het leven. Maar hoe zit dat nu met deze verkiezingen 15 maart?
Loslaten is inderdaad een wezenlijk onderdeel van het leven. Je kan niet zeggen dat de ene partij meer gelijk heeft dan de andere. Maar vasthoudend als ik ben probeer ik uit het oerwoud aan informatie toch dat pad te bewandelen op dat je komt waar je wil zijn. Wanneer je een eind op weg bent om jou keuze te maken, dan merk je al gauw dat het pleit niet zomaar met woorden alleen wordt gewonnen.

Gerechtigheid als ware liefde

Oké, Ik ben dus geen echte man omdat ik niet macho genoeg gedraag?” vroeg mijn vriend aan tafel “En vindt mijn vrouw dat dan ook? Met een blik naar de over kant van de tafel. Terwijl zijn vrouw en de andere vrouwen aan tafel stopte met hun gesprek en in eens waren alle ogen op ons gericht. Want nu werd het interessant. En ja, dacht ik, geld dat ook voor mij? Het was een vraag die bleef hangen.

Je warmen aan andermans tranen

Je kan zeggen dat je andermans leed bijna koestert , maar ook dat je examen doet in empathie. Zeker als je dit vakmatig bekijkt. Toch een kwartier ver in de film van Une Nouvelle Amie had ik geen verweer meer tegen de tranen. In deze film over trauma, liefde en gender problematiek zat iets dat ik begreep en mij pakte. Ik zou je er veel over willen vertellen maar kijk zelf eerst maar. Schijnbaar onbewogen bracht ik die avond die film door maar toch zeker aan het eind zag ik met tranen het verhaal.

Het verleden is als een ander land.

Tot op de dag van vandaag blijkt dat het voor mensen erg moeilijk is om zichzelf anders in te richten dan dat zij gewend zijn. En mee te gaan met de tijd waarin we leven.
Want, wat we zijn, dat zijn we.
En wat we kunnen zijn, kunnen we proberen.
Maar laten we elkaar niet haten om wat we niet zijn.
Ik heb deze gedachte niet uitgevonden maar is van David Viscott. Toch veranderd de omgeving waarin we leven constant. Dus met enige logica zouden wij ook moeten veranderen.

Aandacht het nieuwe Goud

Goede dag, wat doe jij? Als eerste.... als je opstaat. De koofffffie aanzetten, gordijnen open doen, de kleine kamer bezoeken en opfrissen. Even goed uitstrekken en en een kus aan de ega, met een lieve goede morgen. Juist ja, een goed begin, ja toch?  De hele dag door word je omgeven door zaken die jou aandacht vragen. Je ziet het allerlei vormen: je je werk , mobiele telefoon , op TV op posters en abri’s, via alle soorten sociale media, per e-mail of in je Google-resultaten.

Te Zwaar.....bevonden.

Het verleden voelt als een gewicht in mij die ik niet kan verplaatsen. Zei de buurvrouw aan tafel tijdens een diner. Volwassenheid zou moeten betekenen dat je kan lachen om je verleden. Als je gedag weet te zeggen, tegen je angsten en je teleurstellingen, als ze geen macht meer over je hebben, dan kun je zeggen dat je volwassen bent geworden. Of toch niet? Er komt dus meer bij kijken. Er zijn veel dingen die voelen van pijn,verdriet, genegenheid en plezier kunnen veroorzaken, omstandigheden en ervaringen die je kunnen overrompelen, gebeurtenissen waar je wel of niet mee om kan gaan.

Wat zeg je?

Zij die mij kennen, weten dat ik erg geïnteresseerd ben in wat men zegt en vertelt.
Dus communicatie........technieken. Klemtoon op dat laatste. Want daar schort het best aan vrienden(innen). Laat ik dit zeggen....... Er wordt meer niet gezegd dan gesproken.
Wanneer heb jij nu echt gezegd wat er toe doet tegen je geliefde dat er iets brand binnen je zelf als hij /zij je aanraakt? Zo tijdens een heerlijk etentje en een glas wijn. Of zomaar op straat.

Leef je nog?

Ik had al een half jaar niets meer van een vriend(in) gehoord waar ik normaal regelmatig contact mee had. Ook geen telefoontje, skipe of sms'je. Daar het een hele goede vriend(in) was, begon ik me een beetje zorgen te maken; Hij / Zij zou toch niet dood zijn?
Misschien iets anders ergs? Toch gaat het dan kriebelen ergens in mijn achter hoofd op een of andere manier. Is het mijn verantwoordelijkheid om contact te houden? Of is het zijn/haar ding omdat te doen? Ligt het aan zijn/haar partner? Of is het de familie.

Pagina's

Subscribe to Cor Neleman  RSS