Welkom op de site,

   Rotterdam

   Beste, lezers , lees vrienden en  vriendinnen,
   Maar goed dit. De vierde blog sinds de vaarvakantie. We zijn  weergewend aan het dagelijks leven
   We hopen weer op reacties deze blog.

   Maar er wordt zeker weer gewerkt
   aan nieuwe stukjes die ook geplaatst
   worden op de facebookpagina  = de nieuwe GGZ.
   Deze laatste blog is het resultaat van een radio uitzending van
   gisteren waar gesproken werd over het gedoemd zijn tot kwetsbaarheid.
   Wil je hier zelf iets over vertellen dat kan.
   Bel of mail als je FtoF of op een andere manier
   contact wil.
  
   Nieuwe onderwerpen altijd welkom. 

   Liefs en groeten,
   Cor en Gerda Neleman                   

 

  SCROLL naar beneden voor de nieuwste BLOGS en meer informatie.

Gebruik het eerst het contact formulier  of  cor.neleman@corneleman.nl  voor het aanmelden op de SITE. 

Teksten en blogs schrijven of beantwoorden vind ik leuk.  Maar niet op alles kan ik reageren. (Voor mij geldt nog steeds de BIG, WGBO en ben ik gebonden aan mijn zwijgplicht.)
Als iets bij een behandelaar of medicus thuis hoort of veel te veel privé zijn mag of kan ik niet reageren. Hoogstens door verwijzen.
Ik reageer ook niet op aantoonbare onwaarheden of beschimpingen/ scheldpartijen. Daar kan ik weinig mee.
Hoogstens bewaren en zo nodig aangifte doen. Te samen met vrienden, collega's en patiënten proberen we toch iets goed van te maken. Ik verwijs naar de voorwaarden als je gebruik wil maken van de site. Niemand is perfect , ik ook niet. Verwacht dat dan ook niet. Ook niet tav de Nederlandse taal.  Zonder hulp bij het schrijven en redigeren van blogs en boeken zou ik het niet voor elkaar krijgen. Samen met andere iets doen kan je een heel eind komen. 
Lezers geven nog altijd input. Ook van hen zelf zijn stukjes of blogs mogelijk. Recent een ingezonden brief.

Vrouw zijn op de schop

Ken je dat?; Je bukt, en je mobieltje valt in het toilet, of erger, wordt in een onbewaakt moment gestolen! Plotseling ben je alleen, want al de mensen die je kent stonden opgeslagen in dat ding! Mannen, vrouwen en voor hen die kinderen hebben, de kinderen. En of je nu man of vrouw bent, wanneer jij niet meer reageert denken ze al snel dat je boos bent, je bent het vergeten, of geen zin meer heb in contact.

Kwetsbaar zijn, als een stille menselijkheid.

Je hoort ze niet, ziet ze niet, je vraagt je zelfs af, of ze er zijn. Maar wie zijn het? Met die worsteling op de vraag: “Kan je iets over je zelf vertellen aan je kleinkinderen over hoe je de afgelopen jaren heb geleefd?” Hoe je misschien als mens met een ( effen een rijtje afgaan) depressie, manie, psychose, al dan niet verslaafd, een beperking, een persoonlijkheid, maar ook gewoon een mens, je zelf tegen komt als de vraag wordt gesteld;.........Wat heb je gedaan? Is het de vrouw en man die schrijnend zich bewegen naar het altaar om de zegen van God te ontvangen?

De nergens mens.

Beste lezer, ga er even voor zitten. Geen snelle hap. Maar even iets, om nader te bekijken. Leven, en toch niet bestaan, is een gegeven van een nihilist. Vincent van Gogh stelde zelf vast in die richting, waarschijnlijk in een periode van bezinning en terugkijkend, dat het leven zou wel erg leeg zijn als je nergens spijt van zou hebben. Maar ook: “Het is niet goed maar één ding te weten, men raakt daar verstompt van, men moet niet rusten voor men ook het tegenovergestelde weet.” In zijn brieven is aanleiding om te stellen dat hij dit ook zo ervaarde.

Een bewaarder van het grote genot.

In onze vaarvakantie was zonder te willen, of direct te weten, spraken van wat genoemd wordt (acute) crisis situaties of hele menselijke zaken die aandacht verdienen.
Maar in alle situaties herkenbaar elementen van psychiatrie of sociale nood. Soms acute, soms massaal, soms menselijk begrijpbaar. Zowel bij de omstanders , familie en slachtoffers.
We hebben er niet om gevraagd, we waren er op dat moment en hebben het meegemaakt.
Ik weet het, je vraagt er nooit om. Ook niet als patient, client of hulpverlener.

Het nieuwe abnnormale

In de psychiatrie staat nauw omschreven wat normaal, ziekte, syndroom of gedrag is.
Toch is er een brede ruimte tussen wat normaal wordt bevonden dan wel abnormaal. In mijn werk ( lees mij bio of mijn boeken ) was het zoeken naar het leefbare en haalbare het belangrijkste en niet als doel om alleen het abnormale te onderkennen.

Hoe zinvol leven en geluk kunnen botsen

In de psychiatrie heb je het vaak over ziekte, narigheid. Zaken die niet goed lopen. Maar kunnen we het eens omdraaien en het hebben over gezondheid, geluk en je eigen inzet daar voor. Ik wil jullie wijzen op een studie uit 2013, maar ook een recente studie over geluk in Nederland.

In een illusie

Als je leeft in een illusie, dan is er lijden, omdat je onwetend bent over wat werkelijkheid is. Als je leeft zonder inzicht, dan kan het leven je geen echte vreugde geven.

Compassie, mededogen in het (liefdes)leven

Heb jij ook gezien hoeveel vrouwen en mannen er bezig zijn met hun leven en hoe weinig vrouwen er zelf daar over de baas zijn. Dit was decentrale vraag van deze avond. Gezellig onder een goed kop koffie en een drankje. Maar toch een pittig onderwerp. Dit maal aan een hele grote tafel waar we allemaal ruim aan konden zitten in de Koriander. Als ik nu hier iets over ga zeggen is als 64 jarige man over feminisme en de rol van de vrouw begeef ik mij wederom op glad ijs. Maar dat kan meevallen...... waardoor ik toch durf om mijn licht over op te steken.

Het mooiste wat je kan worden is je zelf

Psychisch lijden door een erge gebeurtenis,depressie, psychose en ga maar zo door kan er voor zorgen dat je niet goed in het leven staat, ondanks dat je jou ding het met dit lijf en geest juist voor elkaar moet krijgen. Accepteren wie je bent en doet. Want kijk, je kan je zelf niet inruilen.
Of zeggen “ik zou niet graag oud willen zijn, maar zeker wel minder pijn willen hebben.
Of dat er in zit? Dat weet ik niet”

Pagina's

Subscribe to Cor Neleman  RSS