Het nieuwe abnnormale

In de psychiatrie staat nauw omschreven wat normaal, ziekte, syndroom of gedrag is.
Toch is er een brede ruimte tussen wat normaal wordt bevonden dan wel abnormaal. In mijn werk ( lees mij bio of mijn boeken ) was het zoeken naar het leefbare en haalbare het belangrijkste en niet als doel om alleen het abnormale te onderkennen.

Grab 'em by the pussy. Trump wordt nu dag in dag uit op gewezen dat hij aanranding verheerlijkt. Ik denk niet dat hij daar vijf jaar geleden zo’n consensus over was geweest. Zijn verweer dat het maar kleedkamerpraat is, had toen ook gehoor gevonden. Het is ook niet dat er in kleedkamers nooit zo wordt gepraat. Wel erger. Maar ook dat roept inmiddels een vraag op: hoezo eigenlijk?

Er verandert iets. Een lollig bedoeld stuk van Esquire waarin werd aangeraden seks te hebben met een dronken, bewusteloze vrouw van een tijdje terug leide tot zo veel boosheid, ergernis en verontwaardiging dat de redactie van BNR het offline haalde.

Maar er zijn meer voorbeelden dat er zaken veranderen. Kinderen zijn niet meer heilig. Zij worden met gemak als bommenvee gebruikt of om mee te moorden. Zie recent in Manchester. Soms kijk ik terug naar het verleden als of ik naar een ander land kijk. Soms durf ik echt niet meer naar de TV te kijken door al die ellende.

Als ik kijk naar jonge mensen dan lopen zij zich vandaag te pletter, opgejaagd door het ritme van de dag. Ondersteund door de beat in hoofd gevoed door app en koptelefoon. Een samenleving waar het ieder voor zich is. En heb je toevalling autisme of ADHD , depressie of psychotische overschreidingen dan heb je effe wat te doen in deze dolgedraaide wereld. Soms zie jonge mensen met en zonder een beperking waar je op je tenen aan voelt die gaan op hun bek. Op zich niet erg maar is er ook iemand die naast hun staat en mee kijkt?? Gezien het tijdstip dat ik ze tegen kom op straat als ik mijn hond sam uitlaat, of waar dan ook, denk ik het van niet. Misschien een ouwe man gedachte.... maar toch.

We moeten veel. Maar kunnen minder lijkt het wel. Mensen moeten méér, harder en langer werken.
Maar vraag eens aan een willekeurig iemand. Kan jij het noorden aanwijzen? Of kan jij een knoop aan je broek vast naaien of kleding strijken? Je eigen geld beheren? Dan, …..dan ligt het effe anders.
Een samenleving waar de helft van de mensen met angst door het gevoel dat zij het niet redden.
De andere helft vul maar in. Ik heb moeite met mensen die wel met een mobiele telefoon van alles kunnen maar niet fatsoenlijk hun kont kunnen afvegen. Ik bedoel daar mee voor zich zelf of hun gezin kunnen zorgen. Positief blijven denken is soms moeilijk als je er zo naar kijkt.

De vrees om ooit van nabij mee te maken kent iedereen wel. Deze jonge en toekomstige generatie zal terug kijkend vaststellen dat we er het beter hadden kunnen doen. Maar begin er maar aan, als jong gezin. Flexibiliteit, werkdruk en onzekere jobs maken het steeds moeilijker om betaalde arbeid te combineren met de zorg voor het gezin, met ontspanning, met een zinvol engagement in de samenleving. Wanneer een schakeltje niet goed zit zie je sneller dan vroeger de zelfredzaamheid onder druk komen te staan. Ondanks de feministische tijd. Zie je bij de jonge meiden ( en jongens) in vaardigheden niet meer het vanzelf spreken dat zijn weten waar zij aan beginnen als bijvoorbeeld zij kinderen willen en zij in verwachting raakt. Ik herken in mijn omgeving een toename van brunout op jonge leeftijd. En dan baart zorgen. Preventie zou hier hard aan moeten werken. Want wie uitvalt, is helemaal de pineut. In plaats van jonge mensen die uitvallen te helpen, in plaats van hen tijd en rust te gunnen, worden ze opgejaagd en gestraft. Heel simpel door het werk contract niet te verlengen. Dat is die superieure samenleving van de rechterzijde naar mijn bescheide mening.

Wij werken om te leven, we leven niet om te werken 1) . Daar zouden we meer aan moeten houden. Wil je overleven dan is er werk aan de winkel. In het extreme zelf door een stuk zelfbescherming 2) om in normale proporties weer in het leven te staan. Niet ieder een heeft de wind mee.

Je moet een weten wat je moet doen om tegen de wind in te varen. Daar heb je het weer daar heb je vaardigheden voor nodig. Ook in het normale leven. Laat staan het abnormale.

Groeten en liefs Cor en Gerda Neleman

 

zie 1) http://www.volkskrant.nl/archief/-ik-werk-om-te-leven-en-leef-niet-om-te-werken~a920154/

zie 2) Tijdschrift voor Psychiatrie 55 (2013) 4, 269 – 277 over gedwongen opname bij stoornis en middelen gebruik

Zie: Geen mens is een eiland en Wees aardig. Beide boeken van ondergetekende. Uitgegeven bij U2pi