Een bewaarder van het grote genot.

In onze vaarvakantie was zonder te willen, of direct te weten, spraken van wat genoemd wordt (acute) crisis situaties of hele menselijke zaken die aandacht verdienen.
Maar in alle situaties herkenbaar elementen van psychiatrie of sociale nood. Soms acute, soms massaal, soms menselijk begrijpbaar. Zowel bij de omstanders , familie en slachtoffers.
We hebben er niet om gevraagd, we waren er op dat moment en hebben het meegemaakt.
Ik weet het, je vraagt er nooit om. Ook niet als patient, client of hulpverlener.

Het begon in een jachthaven waar een jonge man die bewust het water inloopt om zich te verdrinken. Verder op onze tocht door Nederland waren wij in Spakenburg op de dag nadat het meisje dood was gevonden. In Elburg kwam een jongeman bij onze boot vissen. Hij woonde in begeleid wonen. Hij deed al vissend zijn verhaal. In Giethoorn zagen we een Japanse(?) vrouw, knal ontredderd, overprikkeld ws psychotisch. Van de reisleiders begrepen we later dat ze hulp / medicatie gekregen had. En haar bezoek aan Nederland kon voortzetten.
Maar ook meerdere keren licht(?) dementerende(?) heren/dames die in hun niet geheel schone pyama en rolator/racemobiel op pad waren voor hun vaste bankje inclusief koffie/borrel/biertje.
In verschillende dorpen een geheel gewoon ritueel. Maar voor een Rotterdammer, 64 jaar oud en droog achter de oren, toch even leren aanpassen. En niet alleen strak in termen denken van stuurboord en bakboord. Een verhaal apart op een bankje bij een bak koffie van een man, dik in de 50. Hij leek op vakantie maar toch... zijn verhaal.....

….......Mensen zullen zeggen, dat ik mijn leven verliet en ik veronderstel, als dit een feitelijke kwestie is dat ik dat deed.” Maar wat was de bedoeling vroeg ik mij af? Geen idee, meer kwam er niet bij mij op. Ik keek hem aan. Ik zag een gebruind geleefd gezicht. Schoon net gekleed.
Maar goed, ik was bezig met mijn koffie aan het drinken. Gerda was aan het shoppen.

Hij keek de ruimte in met een blik die me wakker maakte van binnen. Starend, met die blik ver volgde hij zijn verhaal.”Ik had niet het gevoel dat ik mij vrouw verliet of mijn kinderen in de steek liet. Het is, denk ik, een serie vreemde omstandigheden die me op een plek bracht die ik niet verwachte. Soms hier dan weer daar. Dan weer op zolder bij vrienden. Dat is hoe ik begon te voelen dat ik haar verliet. Zij wist het toen nog niet maar goed. Natuurlijk had ik met ruzie de deur kunnen verlaten. Maar overwegende dat als ik elke avond na mijn werk in de vier en twintig jaar en twee kinderen verder van ons huwelijk had gedaan.”

“Ik zie haar voor mij. laatste haar ogen voor mij. Ik zou zo kunnen denken dat ik mijn huis zo binnen zou kunnen gaan op de zelfde wijze als diezelfde avond als zo vaak geweest. Zij vertrok met de kids naar het station voor een paar daagjes naar haar zus. Ik kreeg de auto uit zijn parkeer stand en zei gedag. Ik kreeg een glimlach.... terug die meer leek te beloven. ”
“Ik denk dat ik haar had verlaten op dat moment.” Na een stilte vervolgde hij zijn verhaal ...” Op een dag, kwam dat moment, ik was klaar met leven en eerder klaar om begraven te worden tussen zij die alles gedaan hadden wat Gods verboden had.” Nietig in het niets zijn was aan de orde was mijn conclusie.

Hij vervolg op monotome wijze en bijna mimiekloze gezicht...... “ Een ander feit was dat ik thuis kwam die diezelfde avond niet met de verwachting van het gevoel van thuis zijn. Het huis die wij gekocht hadden voor de opvoeding van onze kinderen. En om meer dan eerlijk te zijn, ik herinner me dat gevoel, dat gevoel van een soort wat je eigenlijk niet wil hebben. Een gevoel die je bloed doet afbreken in je lichaam. Maar afgezien van je geslacht ( man zijn) waren meer de echtelijke argumenten. Die hadden op mij meer effect op dat moment.” “Ik... wil er zijn, maar ik kon niet. ”

“Natuurlijk, de diepe verandering van hartgevoel, van liefde, kan iedereen overkomen, en ik zie niet waarom, zoals alles, het karakter van iemand zou vormen. Na het plichtsgetrouw geleefd te hebben door de regels, het ritme, kon ik mij niet als man, losschudden uit mijn routine. Ik was afgeleid door geluiden uit de tuin, een stap weg van de deur, van de eerste stap in mijn transformatie van mijn leven” En kijk wat er is geworden? Nauwelijks instaat om te voldoen aan een vonnis van normale mannelijke trouweloosheid.

“ Ik zeg je, ik hou van van mijn vrouw, meer dan van de waarheid die ons in ons leven samenbracht. Niet alleen nu maar ook toe op de dag van ons huwelijk, toen ze zo ongelooflijk mooi in wit kant daar stond, met de zon naar beneden schijnende door het gebrandschilderd glas die een regenboog creëerde op haar gezicht.

“Op deze bijzondere middag ik spreek van.............” en toen, toen werd het stil. Ik keek op en weg was zij stem, weg was de persoon die even zijn leven in mijn oren en ogen neerlegde. Ik werd mij een blik gegund in iemand leven in een korte bewoordingen, als een verantwoording afleggend epistel. Zo kwamen zijn woorden er een voor een uit zijn mond. Depressief ( geweest?) of zelf nihilistisch of herstellende van een scheiding. Ik weet het niet, maar het geeft weer hoe de menselijke geest reageert als het teveel wordt. Maar zeker dat ook onbekenden kunnen luisteren.

Mens zijn betekend, dat je zelf de bewaarder bent van jou grote genot, en niemand anders.
Je heb blijkbaar een plicht om er iets van te maken. Het was niet, ik stond er bij en keek er naar.
Liefs en groeten
Cor en Gerda Neleman.

Als ik jullie een TIP mag geven. Er komt in de komende weken een film uit Wakefield.
Deze film heeft een inkijk, een blik die deze ontluistering kent.

https://www.biosagenda.nl/film_wakefield_31200.html

Deze blog met stukjes vrij vertaald uit Wakefield. Man moves into his garage attic. By E. L. Doctorow .

http://www.newyorker.com/magazine/2008/01/14/wakefield