Kwetsbaar zijn, als een stille menselijkheid.

Je hoort ze niet, ziet ze niet, je vraagt je zelfs af, of ze er zijn. Maar wie zijn het? Met die worsteling op de vraag: “Kan je iets over je zelf vertellen aan je kleinkinderen over hoe je de afgelopen jaren heb geleefd?” Hoe je misschien als mens met een ( effen een rijtje afgaan) depressie, manie, psychose, al dan niet verslaafd, een beperking, een persoonlijkheid, maar ook gewoon een mens, je zelf tegen komt als de vraag wordt gesteld;.........Wat heb je gedaan? Is het de vrouw en man die schrijnend zich bewegen naar het altaar om de zegen van God te ontvangen? Is het de moeder die haar zoon ter aarde brengt? Is het de stilte in de straat of stad? Die je bij je positieven brengt om die ene klank uit je mond te krijgen als bevestiging van jou bestaan?

Oké, De toon die je hoort, is dat een nieuwe toon die in zet geeft aan jouw gevoel dat je bestaat? Oke, oké mooi. Je leeft. Dus jij bent die herinneringen die voor jou kostbaar zijn aan het vertellen? Oké, ik ook. Toch even de vraag waar moet ik beginnen? Het probleem is niet de vraag of ik leef, dat weet ik zelf ook wel. Maar hoe heb ik geleefd? Als ik terug kijk is de herkenning er en is er voorspelbaarheid.
Maar hoeveel mensen kunnen daadwerkelijk hun geschiedenis reproduceren? Een van mijn patiënten stelde vast: “Als ik dat doe dan krijgt ik zoveel stront over mij heen. Daar begin ik niet meer aan.” “Die tijd heb ik gehad en nu is het een andere tijd” Een vraag bleef hangen en die heb ik na een paar zinnen toch gesteld: “ Maar wat je heb mee gemaakt zijn toch ook dingen die je niet meer mee wil maken? Dan zijn er toch dingen waar bij je stelt dat wil ik en doe ik absoluut niet meer? Of vergis ik mij?

Je eigen levensgeschiedenis als het ware ontkennen. En er een eigen verhaal van maken is een menselijke stap. Ik ben niet in een positie om er een oordeel over te vormen van dat is fout of goed. Maar mogen we aan de hand van kwetsbaarheid er samen naar kijken wat de voor en nadelen zijn?
Want die zijn er zeker. Er zijn mensen bijvoorbeeld die zich jaren lang voordoen als vrienden en het niet blijken te zijn. Het blijkt uiteindelijk niet om jou te gaan, maar om wat je doet. Het gaat dan om het feit dat ze anderen kunnen vertellen dat ze met een …..Lees zelf het woord ( jij dus ) omgaan. Want dat schijnt hen interessanter te maken. Zo kan zij/hij natuurlijk langskomen als er vrienden of familie op visite zijn, Maar hoe verklaar je in vredesnaam wie hij ….. zij is? Petra of Johan die in een winkel werkt, verpleging of op kantoor? Haha! Dat gelooft toch niemand? Natuurlijk geloven …...die mensen dat wel. Wat de persoon in kwestie niet doorheeft is dat al die ideeën over hen of jouw of haar alleen maar tussen zijn eigen oren zitten.

Hij/zij wil helemaal niet "gewoon" zijn, want dat maakt hem ook "gewoon" en dat is hij/zij al zo lang, dat wil hij echt niet meer! Vrouwen...... blijken hem opeens veel interessanter te vinden als hij zegt dat hij/ zij uit een depressie is gekomen alsof hij/zij met een Meesteres omgaat. Natuurlijk heeft hij zelf niets met SM, stel je voor! Hij kwam ( de ziekte – de dip – de burn-out – de psychose het autisme en ga zo maar door) gewoon tegen in de supermarkt en ja, en niet via internet. Als of je even naar een half blote dame zit te kijken en besmet raakt. Ja, toevallig he? Je kunt het zo gek niet verzinnen toch? Op een dag komt het natuurlijk uit, en kom jij erachter dat jij...... je op lelijke manier hebt laten misbruiken.
Als je de persoon in kwestie daarop aanspreekt, dan reageert hij/zij gewoon niet meer. Hier de gedoemdheid tot kwetsbaarheid. Want wie zijn doel immers bereikt? Het is nog maar de vraag of dat soort gedrag ik zelf ook interessant zal vinden.
Dus beste lezers, misschien begrijpen jullie nu waarom sommige mensen (patiënten met een psychiatrische achtergrond) zo "hard" en "achterdochtig" zijn? Zij staan nog steeds in het bovenstaande verhaal geloofwaardig en strak in het leven. Maar terugkijkend in kun leven hebben zij leergeld betaald.
Zij willen trouwens nog steeds in eerlijk en betrouwbaar zijn omdat ze daar gelukkig ook genoeg ervaring mee hebben. Je kant niet iedereen over een kam scheren, al is de verleiding daartoe na dit soort ervaringen natuurlijk best groot. Misschien iets om over na te denken voordat je je weer afsluit voor iets wat een mooie ervaring had kunnen zijn, maar waar je niet meer in durft te geloven door toe doen van die ene die de macht had om jou te kwetsen. Hoeveel macht geeft jij die ander?
"Als iedere halfgoden vertrekt, dan komen de echte goden pas", las ik ooit eens ergens.
Is dat iets om je op te verheugen? Ik weet het niet. Maar het kan. Kwetsbaar blijven en blijven wie je bent. Maar pas goed op je... zelf. Je bent je eigen geschiedenis.

Liefs en groeten Cor en Gerda