De gelukkige huisman

Zo, dat valt anders dan verwacht. Meer dan 2 ½ jaar thuis en huisman zijn. Toch ben ik anders tegen mijn nieuwe rol aan gaan kijken. Al zag ik dat in het begin anders. Toen wilde mijn lijf niet meewerken en was ik voorgoed gestopt met het werk.
Als huisvader, voorheen nooit door het werk, doorgedrongen in de hogere regionen van het huishouden en het zorgen voor anderen die mij lief zijn.
Dat deed Gerda. Huisvader zijn is meer dan zo als vroeger een leukere papa zijn voor je zoon. Of een betere echtgenoot voor vrouwlief proberen te zijn.
Dat weet je, ieder gezin kent zijn ups en downs.
Nu we elkaar meer dan 45 jaar elkaar kennen, is het zo dat Gerda het overigens heerlijk vindt om een huisman / kok / chauffeur / poetser / naaister / timmerman /schipper / speelmaatje / afwasser / laundryman ) in huis te hebben!
En ik heb tijd, maar ook interesse, aandacht over om te luisteren, en daar waar mogelijk iets leuks te doen. Ziekte, uit balans raken en energie daar gelaten.

Ideaal toch? Zou je zeggen. Nu, als verpleegkundige, als POH GGZ en in de acute dienst altijd terug gekeken naar zinvol, maar druk bestaan. Maar was ik ooit waardevoller en gelukkiger dan nu? Soms tegen de stroom in zwemmen, en een eigen ziens wijze te hebben in je werk. Maar mens zijn heeft zijn gevolgen. Het betekend natuurlijk iets om betaald werk te verrichten en om leuke collega's te hebben, maar als het je niet (meer) is gegeven om mee te doen. Dan houdt dat op.

In het begin was het op zijn zachts gezegd, verlies ervaringen van gezondheid en werk. Dan kan je niet anders dan je neerleggen bij wat je rol wordt. Maar ook afstand doen van een paar andere zaken.

Soms, is het beter te onderkennen wat er wel en niet gaat want in deze tijd word je door veel mensen en de maatschappij bijna alleen nog afgemeten aan en gewaardeerd van wegen je status (inclusief hoogte van je salaris, je gezondheid en de 'belangrijkheid' van je functie) niet mijn woorden maar kijk op internet de woorden van andere gelukkige huismannen.
Maar goed, ik voel mij nu goed in deze rol waarin het belangrijk is de toko draaiende houden samen met mijn ega.
O ja, er zijn nadelen! Doe je iets niet..... dat loopt het systeem vast. En heeft niet alleen voor je zelf consequenties. Daarnaast het alleen zijn overdag of savonds.
In mijn werk nooit zo mee geconfronteerd als nu, in wat het betekend, in enge zin soms alleen te zijn. Het gemis aan collega's en de zorg voor patiënten. Het alleen iets moeten uit dokteren en ook nog uitvoeren. Yes, we can. En dat zonder Trumpiaans denken. Oke, dat was toen maar ook nu in zijn nieuwe vorm.

Maar als schrijver nu meer tijd om zaken te verdiepen.
Ik ben zelf de onderzoeker en schrijver, lees reacties van lezers, verdiep mij in vragen. Ik probeer samen met Gerda antwoord te vinden in vragen.
Samen met Gerda en vrienden/innen, doen we de eindredactie.
En gaan we opzoek naar onderwerpen over huwelijk – de diversiteit in relaties, psychiatrie, liefde, romantiek, ontroering, gevoelens, meningen, de parttime vrouw en transgender wereld, gedachten, humor, de levensstrijd, de herwonnen zin van leven. Het is maar dat je het weet.

Meer weten kijk op www.corneleman.nl

Liefs, met huishoudelijke groet,
Cor en Gerda neleman